fbpx

Kim powinien być idealny ojciec? Jednej odpowiedzi nie ma. Nie ma też jasno określonych kryteriów, według których możemy stwierdzić, kto jest dobrym ojcem, a kto złym. Jedną z przyczyn, która ostatnio jest często poruszana, to kryzys ojcostwa. Nie ma wzorów więc nie ma się do czego odnosić. Jest też i inny powód. Ojcostwo każdy z nas tworzy sam. Jest ono niepowtarzalne jak niepowtarzalny jest każdy człowiek i relacje, które buduje z innymi. Spróbujmy jednak się zmierzyć z tym tematem i choć trochę zarysować kierunek. Zacznijmy od takiego założenia: ojciec = lider. 

Mapa artykułu

c2e4d3caafb26c69f4437d262bb116be
 

Spis treści pokaż/ukryj


Do zdefiniowania pojęcia i wyjaśnienia kim jest dobry lider, posłużę się cytatami z książki „Ekstremalne przywództwo” Jocko Willinka i Leifa Babina. 

„Każdy z liderów stąpa po cienkiej linie – dlatego ich praca jest taka trudna. Skoro dyscyplina i wolność są przeciwnościami, które należy równoważyć, przywództwo wymaga znalezienia tej równowagi w dychotomii sprzecznych wartości, pomiędzy jednym a drugim końcem skali. Uznanie tego faktu należy do najpotężniejszych atutów lidera. Pamiętając o tym, może on łatwiej zrównoważyć przeciwstawne siły i dowodzić z maksymalną skutecznością. […]

Dobry lider musi być:

  • pewny siebie, ale nie pyszałkowaty,
  • odważny, ale nie lekkomyślny, 
  • skłonny do rywalizacji, ale gotowy do zaakceptowania przegranej, 
  • przywiązany do detali, ale pozbawiony obsesji na ich punkcie,
  • silny, ale i wytrzymały,
  • liderem, ale umiejącym słuchać innych,
  • pokorny, ale nie pasywny,
  • agresywny, ale nie nadgorliwy,
  • cichy, ale nie milczący,
  • spokojny, ale nie mechaniczny, kierujący się logiką, ale niepozbawiony emocji,
  • blisko z oddziałami, ale nie na tyle, żeby oddziały zapomniały, kto tu dowodzi,
  • gotowy do stosowania zasad ekstremalnego zawłaszczania, przy jednoczesnym praktykowaniu zdecentralizowanego dowodzenia.

Dobry lider nie ma nic do udowodnienia, ale musi wszystko udowodnić.”

[Ekstremalne przywództwo, Jocko Willink, Leif Babin, rozdział 12: Dyscyplina oznacza wolność – dychotomia przywództwa]. 

Zastąpmy teraz w tym przytoczonym fragmencie słowo „lider” słowem „ojciec” i zobaczmy, co z tego wyjdzie. 

Każdy ojciec stąpa po cienkiej linie – dlatego jego rola jest taka trudna. Skoro dyscyplina i wolność są przeciwnościami, które należy równoważyć, ojcostwo wymaga znalezienia tej równowagi w dychotomii sprzecznych wartości, pomiędzy jednym a drugim końcem skali. Uznanie tego faktu należy do najpotężniejszych atutów ojca. Pamiętając o tym, może on łatwiej zrównoważyć przeciwstawne siły i być rodzicem maksymalnie skutecznym. 

Dobry ojciec musi być:

  • pewny siebie, ale nie pyszałkowaty,
  • odważny, ale nie lekkomyślny, 
  • skłonny do rywalizacji, ale gotowy do zaakceptowania przegranej, 
  • przywiązany do detali, ale pozbawiony obsesji na ich punkcie,
  • silny, ale i wytrzymały,
  • liderem, ale umiejącym słuchać innych,
  • pokorny, ale nie pasywny,
  • agresywny, ale nie nadgorliwy,
  • cichy, ale nie milczący,
  • spokojny, ale nie mechaniczny, kierujący się logiką, ale niepozbawiony emocji,
  • blisko ze swoimi dziećmi, ale nie na tyle, by stać się kolegą,
  • gotowy do stosowania zasad ekstremalnego zawłaszczania i jednocześnie liczący się ze zdaniem pozostały członków rodziny.

Dobry ojciec nie ma nic do udowodnienia, ale musi wszystko udowodnić.”

Bardzo spodobała mi się ta koncepcja spojrzenia na rodzinę jako zespół, w którym ojciec jest liderem. Jednym z zalet takiego podejścia jest możliwość ujęcia tego, co stoi przed mężczyzną, w formie zadania z określonymi wytycznymi i prostymi instrukcjami. Coś „od – do”, które bardzo przemawia do męskiego sposobu patrzenia na świat.

Z takiego zestawienie wyciągnąć można jeden fundamentalny moim zdaniem wniosek. Od wieków istnieje pytanie, o to czy liderem się trzeba urodzić, czy też trzeba się tej roli nauczyć.

I najważniejsze! Na to pytanie istnieje też odpowiedzieć.

Niektórzy rodzą się z cechami, które predysponują ich do roli przywódcy. Są nimi: charyzma, dyspozycyjność, zdolność do akceptacji do ryzyka, opanowanie w sytuacja chaotycznych i działanie pod presją, umiejętność uczenia się. Pozostali jednak, dzięki pokorze i chęci mogą to wszystko zdobyć własną pracą i zaangażowaniem. Potrzebne jest jeszcze gotowość do poddawania się konstruktywnej krytyce (słuchanie innych) oraz wewnętrzna dyscyplina, pozwalająca na zdybywanie praktyki i nowych umiejętności. Co więcej, wiedza na temat skutecznego przewodzenia innym nie jest niczym nowym, a jej początki sięgają setek lat wstecz.

Przewodzenie innym to również balansowanie pomiędzy nauką i sztuką. Ta pierwsza wymaga wiedzy, druga natomiast doświadczenia. Dychotomia wynikająca z tego, że zwykle mamy nieskończoną liczbę potencjalnych rozwiązań dla wyzwań, przed którymi staje lider. Tak samo jak nie ma jednego sposobu na wychowanie dzieci, budowanie relacji w rodzinie lub małżeństwie. Każdy z nas powinien znaleźć swoją własną drogę wynikającą ze zdolności do tworzenia nowego świata, w którym odnajdą się osoby powołane przez nas do istnienia. 

Jak oceniasz przydatność artykułu:

Jak oceniasz artykuł?

Kliknij na gwiazdkę by ocenić!

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Share:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *